در دریای بی انتهای سایبر

قبل از هر چیز این چند جمله را بخوانید:

عمر تهرانی‌ها ۵ سال کوتاهتر شده است

هر دقیقه تنفس در تهران برابر با ۹ نخ سیگار کشیدن است

خوب حالا کافی است به سایت سازمان بهشت زهرا مراجعه کنید ، با انجام چند محاسبه ساده نتایج تکان دهنده ای را شاهد خواهید بود:
طی یک بازه زمانی ۲ ساله مرگ و میر در ده ماهه اول سال ۱۳۸۵ نسبت به مدت مشابه در سال ۱۳۸۳ حدود ۸٫۷ درصد رشد داشته است .
در صورتیکه این میزان رشد در بازه مشابه مابین سال ۱۳۸۳-۱۳۸۱ تنها ۳٫۸ درصد بوده است.این موضوع وقتی قابل توجه تر می شود که اعلام می شود رشد روند افزایش جمعیتی ساکنان اصلی تهران، ‌در مقاطعی حتی منفی بوده است ! و اگر افزایش جمعیتی هم بوده است مربوط به حاشیه نشینانی بوده است که برای کار از حواشی نسبتاً خوش آب و هوا به تهران می آیند. و رشد تصاعدی این آمار در حالی است غالب مرگ میرها مربوط افراد مسنی است که تنها یک دهه از زندگی خود را در این جو آلوده گذرانده اند ! وای به حال پیری جمعیت جوانی که از بدو تولد در این هوای مسموم بزرگ شده اند!

مدت زیادی است به این فکر می کنم که خوشبخت ترین ساکن تهران کیست؟ رهبر ؟ رئیس جمهور ؟ نمایندگان مجلس ؟ محمد رضا گلزار؟! پسر پروفسور سمیعی؟ نوریانی نماینده بی ام دابلیو در ایران ؟ خاتمی ؟ میر حسین موسوی؟ سید حسام الدین سراج که تا همین چند سال پیش هم در اکباتان زندگی می کرد؟! علی رضایی بازار؟ پرفسور شمس متخصص مشهور پوست و مو ؟
اصلاً چه فرقی می کند که جایگاه اجتماعی یا چقدر ثروت داشته باشید؟ مگر می توان در آلوده ترین شهر دنیا زندگی کرد و احساس خوشبختی کرد؟ مگر می توان بوی دود و عزرائیل را هر روز پس از برخواستن از خواب استشمام کرد و احساس خوشبختی کرد؟
اغلب سایتهای به اصطلاح خبری ایرانی با افتخار یک ستون ثابت را به انرژی هسته ای اختصاص داده اند اما دریغ از درج گوشه ای از حقایق مربوط به فاجعه آلودگی هوا در تهران . رئیس جمهور محترم هر روز برنامه ای جدید برای اداره جهان ارائه می کنند ولی دریغ از یک راهکار که هیچ ! دریغ از یک نگرانی جدی در این خصوص. مجلس محترم با قید چند فوریت تصویب می کند که دوره خدمت نمایندگان مجلس هفتم یکسال افزایش پیدا کند اما هیچ فوریتی را برای اصلاح قبر آلوده ای که اصرار بر ماندن در آن دارند لازم نمی بینند. فعالین حقوق بشر برای کشته شدن انسانها در دارفور ، فلسطین و آزار زندانیان ابوغریب مرثیه ها می سرایند اما دریغ از حزنی بر این مرگ دست جمعی!
جادی عزیز! که هم اکنون در نایروبی هستی ، آقای ابطحی! که یکی از مغزهای متفکر و سخنگوی جبهه اصلاحات بشمار می آیید ، آقای تاجزاده! ، جناب خاتمی! عزیز که طرحی گفتگوی تمدن هایتان افتخاری است برای هر ایرانی استاد بهنود! که همیشه تحلیل هایتان بهترین است ، جمهور عزیز! ، امشاسپندان !، خانم عبادی! که برترین فعال حقوق بشر ایران هستید آیا جان ۱۴ میلیون نفری که در تهران زندگی می کنند کم اهمیت است ؟ آیا نجات جان آنها بزرگترین پیروزی سیاسی و برترین فعالیت بشری نیست؟

رئیس جمهور محترم جناب آقای دکتر احمدی نژاد! انرژی هسته ای برای کسانی که دچار مرگ تدریجیند چه اهمیتی دارد؟
مجلس محترم ! آیا استنشاق این سم مهلک ناراحتتان نمی کند؟
مسوولین محترم و رده بالای نظام! آیا روند رو به افزایش مرگ ناگهانی متخصصین این مملکت که سرمایه هایی به مراتب ارزشمند تر از هر چرخه تولید سوخت هسته هستند نگرانتان نمی کند؟
وزیر محترم مسکن! آیا اگر انرژی که صرف ارزان کردن مسکن در تهران کرده اید صرف بیان حقایق آلودگی هوای تهران کرده بودید ، قیمت هر متر از این قبرستان بزرگ ارزان نمی شد؟
دولت محترم !آیا اگر مشکل مشابهی در فلسطین و لبنان بود به طرفة العینی بودجه ای برای حل آن تصویب نمی کردید؟
مراجع محترم آیا جان مسلمان به اندازه اعتقاداتش ارزش ندارد؟ آیا خودکشی گناه کبیره نیست؟

بیاید برای این مرگ خاموش خاکستری رنگ چاره ای بیاندیشیم! که در آینده این مملکت قطعاً کسی پیروز است که برای انسان انسانیت تواماً اهمیت قائل شده باشد؟
بیاید با نوشتن اعتراض کردن و به اطلاع عموم رساندن فاجعه آلودگی تهران به دیگران بفهمانیم این ملتی که قرار است با عزت باشد می بایست نخست زنده بماند !